Emniyet için demir kafesler, korkuluklar, kemerler… Bunlar gerçekten gerekli mi ve her hangi bir tehlike anında gerçekten koruyucu olabilir mi; kimse bilmiyor. Kimsenin de gerçekten umursadığı yok üstelik. Kamikazenin içindekiler için amaç sadece eğlenmek; kimsenin düşmeyi düşlediği yok, dışındakilerse paranın derdinde. Işıklarla rengarenk, makaslanmış iki kola asılı iki sandal, kafeslerle örtülü sandallarda sallanıp savrulan insanlar..gecenin körü makaslı iki kol hizalandığında gerçekleşen soyut bi’ çarpışma, an…

Tesadüfen birbirine dönük iki yüz, bakmadan görüp gürültü kirliliğine rağmen duyan iki..”iki”lik…

Bi’ ton elektronik, manyetik rengin içinde birbirine dönüşen iki renk…bilip bilmeden ya da bilerek bilmediğini…

O gün şehrin muhtelif yerlerinde yine trafik vardı, yalnışlık haberleriyle dolu bültenlerde yine, aslında kimsenin bilmek istemediği ama izlenme rekorları kıracak olan, bi’ sürü yanlış haber… Kahramanlar ölümlüydüler hala, çoğu çoktan “hain” ilan edilmişti bile, belki de o sabah bi’ yenisi henüz…

Ve “iki”lik biliyordu ki; bi’ çocuğu büyütmek için, o çocuğun dünyasını yıkmak yeterlidir. Kim bilir “büyümek”e kafa tutup yeniden legolardan kurdukları kaçıncı dünyaydı bu. Şanslıydılar, biyolojik çocuklukları boyunca hiç kırılmamışlar ve dokunulmamışlardı. Bu sayede yaş aldıklarında direnç göstermeye yetecek kadar oyuncak biriktirmişlerdi düşlerinde. Dünya yok oldukça “yoğucuk” inşa oluyordu, onlar için ve bi’ gün herkes için de. Bu yüzden tüm can yangısına rağmen sakindiler.

Ta ki….